L & S Νομική Επικαιρότητα : Του Στέργιου Γούναρη: Ο άνθρωπος της υποκρισίας και οι χαμένοι της επιτυχίας.

L & S Νομική Επικαιρότητα : Του Στέργιου Γούναρη: Ο άνθρωπος της υποκρισίας και οι χαμένοι της επιτυχίας.

Ο άνθρωπος της υποκρισίας και οι χαμένοι της επιτυχίας

 Μέσα σε ένα ξεφάντωμα ψεύτικων δοξασιών, ψεύτικων συστημάτων και ψεύτικων αισθημάτων, ζει ο άνθρωπος της υποκρισίας. Όλα αυτά είναι που τον κάνουν άρρωστο και αδύναμο μπροστά στο ίδιο του τον εαυτό. Η υποκρισία, που είναι αναγκαστική σε όλα τα πεδία της πορείας του σε αυτόν τον κόσμο, είναι πλέον μια αλήθεια. Η πλαστή υποκρισία, που του έμαθαν να θεωρεί σαν αλήθεια. Η καθαγιασμένη ολοφάνερη υποκρισία, που φυτοζωεί μέσα της.

  Ο άνθρωπος που ξέρει να βλέπει καθαρά, νιώθει αηδιασμένος για την φαιδρότητα της κατάστασης που επικρατεί γύρω του και είναι αναγκασμένος να υπομείνει για το υπόλοιπο της ζωής του. Το να απομονωθεί όμως το βρίσκει δύσκολο και απάνθρωπο. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, πρέπει να παίξει το παιχνίδι και αυτός. Ξεκινάει να παίζει το ρόλο του λοιπόν και γίνεται και αυτός μέρος της ολοφάνερης υποκρισίας, που όλοι υπηρετούν.

  Παίζει το υποκριτικό παιχνίδι της ζωής και ξεκινάει να απαριθμεί τις παραστάσεις του. Υποκρισία απέναντι στον εαυτό του, υποκρισία στους έρωτες του, υποκρισία στην συμπεριφορά του απέναντι στους άλλους, υποκρισία στην δουλειά του και στους προϊσταμένους του, υποκρισία στους δικούς του ανθρώπους, υποκρισία στον σεβασμό που λέει ότι νιώθει για κάποια πράματα, υποκρισία στις επιδιώξεις που στόχευε να κατακτήσει, υποκρισία στην εμφάνιση που θα ήθελε να έχει, υποκρισία στην ηθικότητα που πρέπει να δείχνει και άλλοι πολλοί παράγωγοι υποκριτικοί ρόλοι, που γεμίζουν την καθημερινότητα του. Έβλεπε καθαρά, αυτό που γινόταν και δεν το άντεχε. Ήξερε ότι το να καταργήσει αυτή την υποκρισία που τον χαρακτήριζε και τον ρόλο που τόσο καλά είχε μάθει να παίζει, θα είχε σαν αποτέλεσμα την γενική κατακραυγή από τους άλλους ηθοποιούς των παραστάσεων και στην συνέχεια την απομόνωση, που τόσο πολύ απέφευγε.

  Το έκανε όμως. Άφησε την κοινωνική επιτυχία και τους θεατρινισμούς, που αυτή συνεπάγεται για τους άλλους. Κατάργησε και ξεφορτώθηκε συγχρόνως τον ρόλο του και έζησε την κατάσταση που τόσο φοβόταν, με ένα ελαφρύ χαμόγελο ικανοποίησης όμως αυτή τη φορά στο πρόσωπο.

  Από τι καθορίζεται, όμως, το μέγεθος μίας επιτυχίας; Το μέγεθος μίας επιτυχίας δεν καθορίζεται από την γρήγορη επίτευξη της, αλλά κυρίως από τον τρόπο που κατακτήθηκε, όπως και από την θέληση και την σιγουριά του αληθινού επιτυχόντος, που χαμογελούσε ανυπόμονα περιμένοντας την επιτυχία να έρθει και να τον επαληθεύσει, ως προς την δύναμη που κρύβει μέσα του. Η επιτυχία είναι θηλυκού γένους και αντιδρά σαν έμπειρη γυναίκα στις ανταποδόσεις της.  Ένας βιαστικός απλά την κερδίζει φαινομενικά και με την βοήθεια της τύχης, αυτή όμως τότε μπορεί ξαφνικά να πάρει τους καρπούς που θα του προσέφερε και να φύγει για πιο άξια χέρια. Ο βιαστικός και επιπόλαιος έρχεται σε άμεση αντίθεση με αυτόν που με μεθοδικότητα και ισχυρή θέληση, επιμονή και σιγουριά, όχι μόνο την κέρδισε αλλά την κατέκτησε, την έκανε δική του. Με το θηλυκό της ανταποδοτικό ένστικτο η επιτυχία και όλοι οι εποικοδομητικοί καρποί της, θα μείνουν μαζί του, θα κρέμονται από πάνω του και δεν θα τον εγκαταλείψουν ποτέ.!

  Με γνώμονα την βιασύνη των τωρινών ημερών, σε όλα τα επίπεδα, η κατάκτηση της επιτυχίας έχει μετατραπεί σε έναν άσκοπο αγώνα δρόμου ή μάλλον (όπως θα αντέκρουε η φωνή  του όχλου) όχι  τόσο άσκοπου, αφού βοηθάει στην ανύψωση του ατόμου στην κοινωνική δομή. Την δική τους κοινωνική δομή, θα έλεγα εγώ! Με λίγα λόγια (αμόλυντα από την ηθική συλλογική συνείδηση), θέληση για αληθινή επιτυχία και επίτευξη γνώσεων δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η σημαντικότητα του κοινωνικού προφίλ και η ημιμάθεια σε όλα τα επίπεδα, με τελικό σκοπό μια βαρετή δουλειά, ένα ψεύτικο και εύκολο ρομάντζο και μια σαπισμένη παραγωγή σκέψεων και έργων σε όλους τους τομείς. Όλα αυτά, πάντα κάτω από την σκιά ενός ματαιόδοξου αλλά πάντα αποδεκτού κοινωνικού προφίλ.

   Η κενότητα στην παραπάνω κατάσταση, δεν είναι αναγνωρίσιμη από το ίδιο το άτομο που την ζει, γιατί το σύστημα από τα πρώτα του χρόνια στην ζωή, του όρισε αυτή την κατάσταση σαν την μόνη αλήθεια και σαν τον μοναδικό σκοπό. Ουσιαστικά, δεν αφήνει στο άτομο να βρει τον εγωκεντρισμό του και την αληθινή δύναμη, που κρύβεται μέσα του, γιατί έτσι το άτομο δεν θα γίνει αυτό για το οποίο η κοινωνία το προόριζε, δηλαδή ένα υπάκουο καλοκάγαθο όργανο της.

 Το κάθε άτομο υποψιάζεται, ότι θα μπορούσε να καταφέρει περισσότερα, αλλά δεν τολμάει να το ομολογήσει ούτε στον ίδιο του τον εαυτό, γιατί έτσι θα έχανε τα προνόμια πού του προσφέρει η κοινωνία. Εντέλει, η οποιουδήποτε βεληνεκούς επιτυχία στην μορφολογία αυτής της κοινωνίας, οδηγεί τον άνθρωπο σε μια κατάσταση υποδουλωμένη και εντελώς αποξενωμένη από κάθε προσωπική ελευθερία και επιλογή και ο κάθε άνθρωπος, πλέον, είναι πολύ μακριά από τα αγαθά που θα μπορούσε να επιτύχει με την δική του δύναμη και θέληση, τα οποία θα τον οδηγούσαν στον δικό του μοναδικό δρόμο αξιών και αξιώσεων. Ένα ελαφρύ χαμόγελο ικανοποίησης, θα ζωγραφιζόταν τότε στο πρόσωπο του.

Σ. Γούναρης

Ιντερνετικά σκίτσα ανθρώπων, ζώων και αντικειμένων του βιβλίου μου 'Από τις Άνδεις..στο κρεβάτι σου'

Αβορίγινας

Αερόστατο

Coatis

Αλπακά

Τομ

Έντα

Αρχέγονα τύμπανα

http://www.ianos.gr/apo-tis-andeis-sto-krevati-sou.html

https://www.facebook.com/apotisandeis.stokrevatisou?ref=hl

Μία ιστορία

  Το κρύο έξω ήταν έντονο, δεν ήμουν αναγκασμένος να φύγω από τη ζέστη του δωματίου μου και να πάω για πεζοπορία. Ο ζεστός καφές αγκαλιασμένος από το χοντρό φλιτζάνι, μου πρότεινε να ακολουθήσω το παράδειγμα του και να μείνω στο σπίτι, ο καπνός που έβγαινε από τα σπλάχνα του καφέ όμως, σκορπίζοντας τη μυρωδιά του σε όλες τις κατευθύνσεις, με παρότρυνε να σηκωθώ και να ακολουθήσω το παράδειγμα του.

  Αυτό και έκανα λοιπόν, σηκώθηκα και φορώντας το μπουφάν μου άνοιξα την πόρτα και εκτέθηκα στον παγερό αέρα. Στην συνέχεια, άφησα τον εαυτό μου να σκορπιστεί σε όποια κατεύθυνση του έκανε κέφι, ακριβώς όπως έκανε και ο καπνός του καφέ.

  Μία ώρα αργότερα, βρέθηκα σε ένα πυκνό δάσος και αρκετά ψηλότερα από τα ύψη που διανύω στις συνηθισμένες πεζοπορίες μου. Αποφάσισα να ανέβω ψηλότερα και το έκανα. Σε μισή ώρα ήμουν σε υψόμετρο τόσο ψηλό, που ποτέ δεν είχα ανέβει παλιότερα. Κοίταξα την ψηλότερη κορυφή του βουνού που βρισκόμουν και διαπίστωσα ότι σε μία ώρα και χωρίς βιασύνη θα βρισκόμουν πάνω της. Κάτι εντελώς άγνωστο μα πολύ δυνατό με ωθούσε να την ανέβω, κάτι εντελώς απροσδιόριστο με καλούσε να πάω εκεί..

  Μία ασυγκράτητη συγκίνηση και μία άλογη υπερηφάνεια σε συνδυασμό με την μοναδική πανοραμική θέα ήταν η ανταμοιβή μου, όταν έφτασα εκεί ιδρωμένος και λαχανιασμένος. Σε λίγο, ένιωσα ρίγος από το έντονο κρύο που με διαπερνούσε, αλλά δεν με σκότιζε και πολύ αυτό, γιατί μπροστά μου απλωνόταν ένας από τους άπειρους καμβάδες ασύλληπτης ομορφιάς, που μας προσφέρει η Φύση. Μόνο η Φύση έχει την δύναμη να γαληνέψει την ψυχή και το πνεύμα ως τα θεμέλια τους. Η καρδιά γαληνεύει απόλυτα και οι σκέψεις βρίσκουν την σωστή πορεία τους. Η μαγεία και η μοναδικότητα της Φύσης, καταφέρνουν πάντα να γαληνεύουν τον άνθρωπο και να τον κάνουν να ξεχνάει παντελώς τα προβλήματα του και τις σκοτούρες της ζωής του. Η μοναχικότητα εκείνων των στιγμών, σε συνδυασμό με τα απέραντα πεδία της Φύσης, που απλωνόταν μπροστά μου, με έκαναν να νιώσω ότι ήμουν κάποιος βασιλιάς που ατένιζε γεμάτος καμάρι το τεράστιο βασίλειο του και ένιωθε υπερηφάνεια επειδή όλα αυτά του άνηκαν. Εγώ δεν ένιωσα υπερηφάνεια γιατί ήξερα ότι δεν μου άνηκαν, γιατί δεν ήθελα να μου ανήκουν και γιατί δεν μπορούσαν όλα αυτά να ανήκουν σε κανέναν. Η Φύση και η Γη, δεν ανήκουν ποτέ σε κανέναν! Ναι, αυτή η σκέψη μου άρεσε και έκλεισα τα μάτια μου στηριζόμενος σε έναν τεράστιο βράχο, για να ξεκουραστώ και να αναπνεύσω τον καθαρό αμόλυντο  παγωμένο αέρα.

  Δεν είχαν περάσει ούτε πέντε λεπτά, όταν άκουσα κάτι απροσδιόριστο να με καλεί, όπως όταν ήμουν στην μέση του βουνού. Με καλούσε και συνεχώς ένιωθα το κάλεσμα να γίνεται όλο και πιο αληθινό. Μετά από λίγο ήμουν σίγουρος, ότι κάποιος ήταν εκεί, κάποιος άλλος άνθρωπος βρισκόταν μαζί μου πάνω στην κορυφή του βουνού. Σηκώθηκα και κοίταξα τριγύρω, μα δεν είδα κάτι, έτσι αποφάσισα να κοιτάξω και πίσω από τον τεράστιο βράχο που στύλωνα πριν.

  Ήταν εκεί, ήταν αληθινό δεν μπορούσα να κάνω λάθος. Με κοιτούσε έντονα και το αίμα μου πάγωσε, τρόμαξα αλλά εκείνο έδειχνε ατάραχο. Ήταν ένα πανέμορφο μικρό κορίτσι με μαύρα ολόισια μαλλιά, θλιμμένα μπλε μάτια και κάτασπρο δέρμα. Φορούσε ένα παλιό ξεσκισμένο φορεματάκι που είχε το χρώμα του βράχου. Δεν ήξερα τι να κάνω και τι να πω, ήμουν ακόμα πολύ σαστισμένος. Ξαφνικά μου ήρθε η ανάγκη να το ρωτήσω εάν πεινούσε και να του δώσω να φορέσει κάποια ρούχα μου και στην συνέχεια να του ρωτήσω, πώς βρέθηκε εδώ. Δεν πρόλαβα όμως..

  Με κοίταξε με επίμονο αλλά γαλήνιο βλέμμα και μου είπε     «Θα μπορούσα να σας εξοντώσω, γιατί με αδικήσατε και με κακομεταχειριστήκατε, αλλά δεν το έκανα. Τι καλύτερο υπάρχει εκεί ψηλά, που είναι όλα απροσδιόριστα και πεθαμένα από την ομορφιά και την ζωντάνια που σας δωρίζω εγώ; Γιατί ψάχνετε να βρείτε λύτρωση στο τίποτα του υπέρ-πέραν και στις κενές φανταστικές δημιουργίες σας, όταν εγώ σας προσφέρω απλόχερα στα πόδια σας την καθημερινή και την μεταθανάτια λύτρωση που αναζητάτε..»

  Εκείνη την στιγμή, σε μία ξαφνική τεράστια δίνη αέρα και αστερόσκονης, καθώς τα πάντα σκοτείνιασαν γύρω μου, έχασα από τα μάτια μου το μικρό κορίτσι. Τα μάτια μου έκλεισαν και έχασα τις αισθήσεις μου.

  Άνοιξα τα μάτια μου και είδα ότι βρισκόμουν έξω από την πόρτα του μοναχικού σπιτιού μου, σηκώθηκα μέσα στην παραζάλη και μπήκα μέσα. Ο καφές ήταν ακόμα εκεί, παγωμένος και ανέγγιχτος. Δεν ήμουν σε θέση να σκεφτώ αυτά που έγιναν, γιατί είχα πιάσει με απίστευτη ταχύτητα ένα φύλλο χαρτί και ένα μολύβι και παρακινούμενος από τον οίστρο που με διαπερνούσε ολοκληρωτικά, άρχισα να γράφω τα παρακάτω ꞉

  «Ας στρέψουμε το βλέμμα μας και την αφοσίωση μας στην Γη, στην επίγεια ενεργειακή οντότητα που μας κατακλύζει.. Να αρνηθούμε να ξανά κοιτάξουμε στους ουρανούς, αναζητώντας θεούς και κοσμογονικούς πατέρες. Ας κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο, με φόντο την Γη μας και όχι το χάος που απλώνεται πάνω μας. Ας γίνουμε πιο ανθρώπινοι και φυσικοί! Ας προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε κάθε πτυχή του εαυτού μας, για να δώσουμε απαντήσεις σε αιώνια προβλήματα, που μας ταλαιπωρούν από την εποχή που σαν είδος, κουρνιάζαμε στο λίκνο της ζωής και της αβεβαιότητας. Ας στρέψουμε παντοτινά επιτέλους το βλέμμα μας στον άνθρωπό και στον ανυπολόγιστα πολύτιμο θησαυρό που κουβαλάει πάνω του, τον μυαλό του..  Ας αγνοήσουμε όλους αυτούς, που στέκονται εμπόδιο σε αυτή την ιδέα, σε αυτή την αλήθεια. Ας ξεκινήσει η συγκομιδή της αλήθειας και η ροή της υπέρ- γήινης  πορεία μας, για την καταξίωση Γήινων αξιών, χωρίς ο χρόνος και ο χώρος να φαντάζουν εμπόδια. Εμείς θα ορίσουμε τον χρόνο και εμείς θα προσδιορίσουμε τον χώρο. Ας γίνουμε σκληροί απέναντι στους εαυτούς μας, τους όμοιους μας και τους εχθρούς μας.! Ας διαλύσουμε αποφασιστικά το πέπλο της αναλήθειας και της ασχήμιας και ας διασχίσουμε θριαμβευτικά τις κορυφές της αλήθειας και της ομορφιάς. Ας αγαπήσουμε τη Γη και τη γήινη καταγωγή μας, όπως θα μας ταίριαζε να κάνουμε..»

  Έπειτα αφού έγραψα όσα βρισκόταν μέσα μου, ξελαφρωμένος πια από τον οίστρο μου και εντελώς εξουθενωμένος ξάπλωσα κατευθείαν στο κρεβάτι μου, όπου ο Μορφέας μου σφάλισε γρήγορα τα μάτια.. 

Σ. Γούναρης

Ιερή καταδίκη - Ταινία μικρού μήκους (2015) HD